Ron van Rossum    ★    basgitaar

Ron

Geboren na Woodstock maar nog voor de discotijd, krijgt hij de liefde voor muziek al vroeg mee. Hij is op jonge leeftijd al fan van Elvis. Hij wil graag gitaar spelen, maar omdat er thuis al een elektronisch orgel staat, wordt besloten dat de kleine Ron orgellessen gaat volgen. Hij moet met twee handen en voeten leren spelen, waarbij 'Air' van J.S. Bach zijn grootste uitdaging vormt. Rond zijn twaalfde jaar verliest hij echter zijn interesse en raakt het orgel daarna niet meer aan. Als hij zo’n vijftien jaar oud is, komt Ron in aanraking met muziek van artiesten als Eric Clapton, Jimi Hendrix en Jim Morrison. Zo ontdekt hij dat The Doors een orgeltje gebruikten. Het duurt dan ook niet lang voordat hij 'Light my fire' op het eerder in de steek gelaten orgel speelt. En 'A-ir' van J.S. Bach maakt plaats voor 'A-whiter shade of pale' van P. (Procol) Harum. Een hernieuwde hobby is geboren en al snel koopt hij van het geld van zijn krantenwijk een basgitaar en wat later ook een akoestische gitaar. Doordat bassisten, zo zegt hij "een vreemd en moeilijk te verkrijgen volkje" zijn, speelt Ron de eerste paar jaar alleen basgitaar in diverse bands. Toch blijft hij voorkeur houden voor de (voornamelijk) akoestische gitaar. Om die reden hangt hij zijn bas aan de spreekwoordelijke wilgen, waar deze geruime tijd aan blijft hangen. Tot zo’n zes jaar terug, wanneer hij toch weer bas gaat spelen, dit keer in een classic rock coverband. Vanaf de eerste repetitie beseft hij zich voor de allereerste keer "ik ben bassist!" Na vijf jaar gaat hij op zoek naar een band die beter aansluit bij zijn muzikale voorkeur. Hij doet auditie bij Fonzie’s Triumph en wordt de nieuwe bassist.